ΔΑΝΕΙΑ ΣΕ ΕΛΒΕΤΙΚΟ ΦΡΑΓΚΟ (CHF) –

ΣΗΜΑΝΤΙΚΗ ΕΠΙΤΥΧΙΑ ΤΟΥ ΓΡΑΦΕΙΟΥ ΜΑΣ

Αρκετά είναι τα νοικοκυριά τα οποία έχουν εγκλωβιστεί ανυπαιτίως στη δίνη των δανείων που έχουν συναφθεί σε ξένο νόμισμα, ήτοι αυτό των ελβετικών φράγκων, οι περισσότεροι οφειλέτες των οποίων, μέχρι πρότινος, τύγχαναν ανυποψίαστοι για τις συνέπειες που τους βαρύνουν και τον κίνδυνο που καλούνται πλέον να αντιμετωπίσουν λόγω της απρόοπτης και απρόβλεπτης μεταβολής της συναλλαγματικής ισοτιμίας μεταξύ CHF - EURO. Οι οφειλέτες καταβάλλουν τις μηνιαίες δόσεις του δανείου τους πιστεύοντας ότι το άληκτο κεφάλαιο του δανείου μειώνεται σταδιακά με την καταβολή των τοκοχρεωλυτικών δόσεων κάθε μήνα. Δεδομένου ότι δεν έχουν υπόψη τους και δεν γνωρίζουν το ενδεχόμενο επέλευσης κάποιου γεγονότος δυνάμενου να επηρεάσει το ύψος της οφειλής τους, όπως η αλλαγή συναλλαγματικής ισοτιμίας, είχε εύλογα δημιουργηθεί η εντύπωση ότι αφού το ποσό του δανείου τους απομειώνεται σε ελβετικά φράγκα, όπως αποτυπωνόταν στα εκάστοτε μηνιαία ενημερωτικά που λάμβαναν από την τράπεζα, απομειώνεται αντίστοιχα και το ισάξιο οφειλόμενο σε ευρώ, χωρίς να είναι εύκολα αντιληπτή η συνδρομή κάποιου παράγοντα που να ανατρέπει την εύλογη αυτή σκέψη τους. Είναι δε απολύτως λογικό κατόπιν συνεχών καταβολών που αντιστοιχούν στο ποσό της μηνιαίας ενήμερης δόσης του δανείου αποκλειστικά και μόνο να μειώνεται και όχι να αυξάνεται όπως συμβαίνει σε αρκετές περιπτώσεις τέτοιου είδους δανείων.

      Αναλυτικότερα, στο στάδιο επιλογής του είδους δανείου που θα εξυπηρετούσε τις ανάγκες των δανειοληπτών, οι υπάλληλοι των τραπεζών οι οποίοι σημειωτέον συνήθως δεν διαθέτουν εξειδικευμένες γνώσεις και δη πιστοποιητικό επαγγελματικής επάρκειας Β1 ώστε να είναι σε θέση να παρέχουν εξειδικευμένες και πλήρεις πληροφορίες στους υποψήφιους πελάτες σχετικά με την αντιστάθμιση του συναλλαγματικού κινδύνου και την παροχή επενδυτικών συμβουλών σε ξένο νόμισμα, παρουσίασαν σε υποψήφιους πελάτες τη λύση του δανείου σε ελβετικό φράγκο που προσέφερε εκείνη την περίοδο η Τράπεζα σαν την πλέον συμφέρουσα καθώς όπως τόνιζαν εξασφάλιζε χαμηλό επιτόκιο, ήτοι, αυτό του Libor και ως εκ τούτου χαμηλότερη επιβάρυνση στη μηνιαία δόση σε σχέση με άλλα δάνεια. Ουδεμία άλλη παράμετρος ή κίνδυνος που υπέκρυπτε το εν λόγω είδος δανείου δεν επισημάνθηκε, με αποτέλεσμα πολλοί ενδιαφερόμενοι να πειστούν να συνεργαστούν και να συμβληθούν σε μία σύμβαση τοκοχρεωλυτικού δανείου με ένα επιτόκιο από το οποίο θεώρησαν ότι θα επωφεληθούν. Πρόθεση των οφειλετών στις περισσότερες των περιπτώσεων ήταν η κατάρτιση συμβάσεως απλού στεγαστικού δανείου, δεδομένου μάλιστα ότι αυτό θα εξυπηρετούσε την αγορά κατοικίας ή την ανέγερση ή την επισκευή κατοικίας, και όχι η συμμετοχή τους σε μια σύμβαση παροχής επενδυτικού προϊόντος ή χαρτοφυλακίου, τα εισοδήματα τους δε ήταν σε ευρώ, σε ευρώ θα αποπλήρωναν το δάνειο και ευρώ εντέλει τους διοχετεύτηκαν από την τράπεζα.

 Στην πραγματικότητα, λοιπόν, η εκάστοτε τράπεζα που χορήγησε τέτοιου είδους δάνεια έχει αποκομίσει οικονομικό όφελος από τις συγκεκριμένες συμβάσεις σε βάρος των δανειοληπτών δεδομένου ότι προμηθεύτηκε φθηνά ελβετικά φράγκα από τις αγορές, αποταμίευσε από τις συμβάσεις που έχει συνάψει συνολικά τεράστια ποσά σε ελβετικά φράγκα, τα οποία ουδέποτε απέδωσε στους δανειολήπτες αφού οι τελευταίοι εκταμίευσαν ποσό σε ευρώ, παρέμεινε ωστόσο η οφειλή τους σε ελβετικά φράγκα. Συγκεκριμένα, το αντίστοιχο ποσό σε ευρώ το οποίο η τράπεζα δίνει σε τρίτον στη διατραπεζική αγορά, π. χ σε άλλη τράπεζα, για να αγοράσει ποσό σε ελβετικά φράγκα, πληρώνοντας στην τελευταία το αντίστοιχο ποσό ισόποσο σε ευρώ, δεν διοχετεύει αντίστοιχα το αγορασθέν ποσό σε ελβετικά φράγκα στους δανειολήπτες, αλλά αντίστοιχο με την τρέχουσα εκείνη τη στιγμή συναλλαγματική ισοτιμία chf-euro, ποσό σε ευρώ, αποθησαυρίζοντας το ποσό των ελβετικών φράγκων.

Επομένως, είναι προφανής ο σκοπός των τραπεζών να παραπλανήσουν τους υποψήφιους πελάτες τους ως προς το αυξημένο προφίλ ρίσκου που χαρακτηρίζει την ελληνική αγορά ενυπόθηκων στεγαστικών δανείων, να τους εξαπατήσουν όσον αφορά το είδος του δανείου στο οποίο πρόκειται να συμβληθούν και το συναλλαγματικό κίνδυνο που αναλαμβάνουν με μία ενδεχόμενη ανατροπή της ισοτιμίας και τέλος, να τους δελεάσει ούτως ώστε να καταρτίσουν τον συγκεκριμένο τύπο συμβάσεως μη δυνάμενοι να αναλογιστούν οιαδήποτε επίπτωση αφού όλοι οι όροι, είχαν μονομερώς προκαθοριστεί από την Τράπεζα και οι πιστούχοι έχουν μόνο μία δυνατότητα, να καταρτίσουν ή να μην καταρτίσουν τη σύμβαση. Έτσι, όλοι οι δανειολήπτες αποδέχτηκαν χωρίς δικαίωμα αντίρρησης ή διαμόρφωσης ή διαπραγμάτευσης κάποιου όρου – όχι μόνο τους γενικούς αλλά και τους ειδικούς όρους που έθεσε η εκάστοτε τράπεζα, όπως το ύψος του επιτοκίου χορηγήσεως του δανείου, ή του επιτοκίου υπερημερίας, τον ανατοκισμό των τόκων και τόκων καθυστερήσεως και τις λοιπές επιβαρύνσεις.

Οι Τράπεζες, μάλιστα, σε αρκετές περιπτώσεις απαιτούν παράνομα, καταχρηστικά, αισχροκερδώς και αντίθετα με τα χρηστά και τα συναλλακτικά ήθη από τους δανειολήπτες να αποπληρώσουν μεγαλύτερο του αρχικώς συμφωνηθέντος κεφαλαίου μετακυλίοντας στην ουσία ολόκληρο τον συναλλαγματικό κίνδυνο από τη δυσμενή εξέλιξη της ανατροπής της συναλλαγματικής ισοτιμίας στους οφειλέτες.

Προκειμένου, λοιπόν, με τη σειρά τους οι οφειλέτες που έχουν συμβληθεί σε δάνειο ξένου νομίσματος, ήτοι αυτό του ελβετικού φράγκου, να αμυνθούν, τους δίνεται η δυνατότητα με βάση κυρίως τις διατάξεις του Ν.2251/1994 (Οδηγία 93/13) σε συνδυασμό και με τις διατάξεις του Αστικού Κώδικα (140,147,149,181,200,288,388,806,914,919) να καταφύγουν στη δικαιοσύνη με την άσκηση Αναγνωριστικής Αγωγής σε βάρος της τράπεζας που κατατίθεται ενώπιον του Πολυμελούς Πρωτοδικείου ώστε να επιλύσουν δικαστικά πλέον το μείζον θέμα που έχει ανακύψει στην περίπτωσή τους και συνακόλουθα να δικαιωθούν.

Συνοπτικά, στο νομικό πλαίσιο της εν λόγω Αγωγής ανήκει η διάταξη του άρθρου 2 παρ. 6 του Ν. 2251/1994 «περί προστασίας των καταναλωτών», όπως αυτό είχε τροποποιηθεί πριν από την αντικατάσταση του με το άρθρο 10 παρ. 24 στοιχ. β΄ του Ν. 2741/1999, σχετικά με τους γενικούς όρους των συναλλαγών και το πώς αυτοί είναι διατυπωμένοι στη δανειακή σύμβαση με τέτοιο τρόπο κάθε φορά ώστε να δημιουργείται υπέρμετρη διατάραξη της ισορροπίας των δικαιωμάτων και των υποχρεώσεων των συμβαλλομένων σε βάρος του καταναλωτή-πελάτη τράπεζας. Ο Ν. 2251/1994 αποτελεί ενσωμάτωση στο εθνικό δίκαιο της Οδηγίας 93/13/ΕΟΚ του Συμβουλίου της 5-4-1993 «σχετικά με τις καταχρηστικές ρήτρες συμβάσεων που συνάπτονται με τους καταναλωτές». Στο άρθρο 3 παρ. 1 της εν λόγω Οδηγίας ορίζεται ότι «ρήτρα σύμβασης, που δεν αποτέλεσε αντικείμενο ατομικής διαπραγμάτευσης, θεωρείται καταχρηστική, όταν, παρά την απαίτηση της καλής πίστης, δημιουργείται εις βάρος του καταναλωτή σημαντική ανισορροπία ανάμεσα στα δικαιώματα και στις υποχρεώσεις των μερών, τα απορρέοντα από τη σύμβαση». Συγκεκριμένα, γενικοί όροι συναλλαγών που έχουν ως αποτέλεσμα τη σημαντική διατάραξη της ισορροπίας των δικαιωμάτων και των υποχρεώσεων των συμβαλλομένων σε βάρος του καταναλωτή, απαγορεύονται και είναι άκυροι. Περαιτέρω, σύμφωνα με το άρθρο 5 της Οδηγίας, οι γ. ο. σ. πρέπει να είναι διατυπωμένοι με τρόπο σαφή και κατανοητό, ώστε ο καταναλωτής να είναι σε θέση να διαγνώσει εκ των προτέρων κρίσιμα στοιχεία ή μεγέθη της σύμβασης, όπως τη διάρκεια της και τα μεγέθη που περικλείονται στη βασική σχέση παροχής και αντιπαροχής, ενώ επίσης ελέγχεται, σύμφωνα με το άρθρο 4 παρ. 2 της Οδηγίας, εάν έχει παραβιασθεί η αρχή της διαφάνειας ούτως ώστε ο καταναλωτής να μπορεί να εκτιμήσει τις οικονομικές συνέπειες και μεταβολές που κάθε όρος συνεπάγεται γι’ αυτόν.

Οι οφειλέτες με την Αγωγή τους ζητούν :

- να αναγνωριστεί η ακυρότητα ή ακυρωσία των όρων που περιέχονται στη δανειακή τους σύμβαση ως αντικείμενων στις απαγορευτικές διατάξεις των νόμων άλλως να αναγνωριστεί η καταχρηστικότητά τους σύμφωνα με το Ν.2251/94 για την προστασία του καταναλωτή,

-να αναγνωριστεί ότι οι δόσεις που πρέπει να καταβάλουν θα καταβληθούν με βάση τη συναλλαγματική ισοτιμία όπως αυτή είχε διαμορφωθεί κατά το χρόνο υπογραφής της δανειακής σύμβασης άλλως επικουρικώς κατά το χρόνο εκταμίευσης του δανείσματος και να τηρηθεί αμετάβλητη καθ’ όλη την χρονική πάροδο του δανείου,

- να υποχρεωθεί η τράπεζα σε επαναπροσδιορισμό του χρηματικού ποσού που οι οφειλέτες έχουν καταβάλει αχρεωστήτως το οποίο και να αφαιρέσουν από το άληκτο κεφάλαιο του δανείου τους εντόκως για τη χρονική προθεσμία που άρχισε από την ημερομηνία της εκταμίευσης του ποσού του δανείου έως τη δικαστική επικύρωση μέρους των καταβληθέντων ως αχρεώστητο ποσό και θα λήξει μετά την πάροδο της συνολικής διάρκειας του δανείου,

-να αφαιρεθούν τα κονδύλια που προκύπτουν από τη διαφορά μεταξύ των παράνομων χρεώσεων και μελλοντικών απαιτήσεων της τράπεζας και των νόμιμων χρεώσεων και μελλοντικών απαιτήσεων από τη σύναψη της σύμβασης, άλλως από την εκταμίευση του δανείου ως τη λήξη του,

-να συνυπολογιστούν και να αφαιρεθούν από το υπόλοιπο της οφειλής τους σε ευρώ το ποσό που έχουν ήδη καταβάλει,

- να υποχρεωθεί η τράπεζα να ανέχεται στο εξής καταβολές δόσεων με βάση την ισοτιμία που ίσχυε κατά την εκταμίευση του δανείου,

Στο πλαίσιο της εξειδίκευσης που διαθέτει το γραφείο μας στο ζήτημα των τραπεζικών οφειλών, έχουμε ασκήσει αγωγές για το ελβετικό φράγκο, και ήδη σημειώθηκε μια σημαντική επιτυχία με την έκδοση της υπ΄ αριθ. 7209/2015 απόφασης του Μονομελούς Πρωτοδικείου Αθηνών (Ασφαλιστικά Μέτρα), με την οποία υποχρεώνεται η τράπεζα να αποδέχεται την καταβολή της μηνιαίας δόσης του στεγαστικού δανείου των οφειλετών με τη συναλλαγματική ισοτιμία ελβετικού φράγκου – ευρώ όπως αυτή καθορίστηκε κατά την υλοποίηση της εκταμίευσης του ποσού του δανείου και προσδιορίζεται σε 1,6519 ελβετικά φράγκα ανά 1 ευρώ αντί της εκάστοτε τρέχουσας ισοτιμίας που έχει κατρακυλήσει σχεδόν στο 1CHF/1€.

Η απόφαση αυτή δημιουργεί ουσιαστικό νομολογιακό προηγούμενο στα Δικαστήρια που αναλαμβάνουν την εκδίκαση τέτοιου είδους υποθέσεων.

Επί της ουσίας το Δικαστήριο δέχθηκε τους ισχυρισμούς των οφειλετών ότι εξαπατήθηκαν και πλανήθηκαν από την τράπεζα αφού στο στάδιο επιλογής του είδους δανείου που θα εξυπηρετούσε τις ανάγκες των δανειοληπτών οι υπάλληλοι των τραπεζών παρουσίασαν στους δανειολήπτες τη λύση του δανείου σε ελβετικό φράγκο που προσέφερε εκείνη την περίοδο η Τράπεζα σαν την πλέον συμφέρουσα καθώς όπως τόνιζαν εξασφάλισε χαμηλό επιτόκιο ήτοι αυτό του Libor, και ως εκ τούτου χαμηλότερη επιβάρυνση στη μηνιαία δόση σε σχέση με άλλα δάνεια.Ουδεμία άλλη παράμετρος ή κίνδυνος που υπέκρυπτε το εν λόγω είδος δανείου δεν επισημάνθηκε με αποτέλεσμα οι εν λόγω οφειλέτες να πειστούν, να συνεργαστούν και να συμβληθούν στο συγκεκριμένο είδος σύμβασης. Τελικά, λόγω της αλλαγής της ισοτιμίας κατέληξαν να οφείλουν υπέρογκο ποσό σε σχέση με αυτό που δανείστηκαν αρχικά, δεδομένων και των καταβολών στις οποίες έχουν προβεί επί οκτώ συναπτά έτη χωρίς καμία καθυστέρηση.

Η απόφαση καταλήγει στο συμπέρασμα πως η τράπεζα, όσον αφορά την απόδοση του εν λόγω δανείου, δεν μπορεί να εφαρμόζει συναλλαγματική ισοτιμία διαφορετική από εκείνη, που ίσχυε κατά την αποδέσμευση του κεφαλαίου του δανείου και θεωρεί δικαιολογημένο και εύλογο πως με βάση αυτή, δηλαδή την συναλλαγματική ισοτιμία που ίσχυε την ημέρα της εκταμίευσης του ποσού του δανείου, θα πρέπει να υπολογίζει και τις καταβολές σε ευρώ που οι δανειολήπτες πραγματοποιούν προς εξόφληση του δανείου τους. Με αυτό τον τρόπο, λοιπόν, ο Δικαστής καλύπτει και συμπληρώνει το κενό που δημιουργείται από την ακυρότητα του όρου της σύμβασης που κρίθηκε καταχρηστικός, σύμφωνα με τον οποίο οι οφειλέτες ήταν υποχρεωμένοι να εκπληρώσουν τις απορρέουσες από τη σύμβαση υποχρεώσεις τους προς την Τράπεζα είτε στο νόμισμα της χορήγησης, είτε σε ευρώ με βάση την τρέχουσα τιμή πώλησης του νομίσματος χορήγησης την ημέρα της καταβολής.

Συγκεκριμένα, οι εν λόγω οφειλέτες που έλαβαν στις 31-07-2007 το ποσό των 237.500,00 ευρώ και παρά τη συνεχή και αδιάλειπτη από μέρους τους καταβολή των μηνιαίων ενήμερων δόσεων του επιδίκου δανείου επί επτά (7) συναπτά έτη που υπολογίζεται συνολικά στο ποσό των 93.377,64€, στις 19-02-2015 το ποσό της οφειλής τους σε ευρώ, σύμφωνα με την Τράπεζα, ανερχόταν στα (320.387,27CHF / 1,0796=) 296.764,79 ευρώ, δηλαδή όχι μόνο δεν έχει απομειωθεί, αντιθέτως το χρέος φαίνεται να έχει αυξηθεί κατά (296.764,79€ - 237.500,00€ =) 59.264,79 ευρώ. Με την αγωγή τους, λοιπόν, οι δανειολήπτες ζητούν να συνυπολογιστεί και να αφαιρεθεί από το κεφάλαιο του δανείου τους το ποσό που έχουν ήδη καταβάλει όλο αυτό το χρονικό διάστημα προκειμένου να μην χαθεί στη μαύρη τρύπα της ισοτιμίας.

Το Δικαστήριο μάλιστα πιθανολόγησε τη θετική έκβαση της αγωγής, που έχουν ασκήσει οι οφειλέτες στο Πολυμελές Πρωτοδικείο Αθηνών, δεχόμενο τους ισχυρισμούς τους περί καταχρηστικότητας των γενικών όρων συναλλαγών της σύμβασης. Ο προαναφερόμενος, μάλιστα, όρος που ήταν προδιατυπωμένος από την Τράπεζα και δεν αποτέλεσε αντικείμενο διαπραγμάτευσης μεταξύ των διαδίκων, κατά το μέρος που ρυθμίζει την ισοτιμία με βάση την οποία θα μετατρέπονται σε ελβετικά φράγκα οι τυχόν καταβολές σε ευρώ που πραγματοποιούν οι οφειλέτες καθ’ όλη τη διάρκεια αποπληρωμής του δανείου τους, πιθανολογήθηκε πως είναι αόριστος και ασαφής και επομένως καταχρηστικός και άκυρος.

 

 ΟΙ ΑΛΛΑΓΕΣ που επήλθαν στον Ν. 3869/2010 (ΝΟΜΟΣ ΚΑΤΣΕΛΗ) με τον Ν. 4336/2015

1. Υπαγωγή προσώπων που στερούνταν πτωχευτικής ικανότητας.

   Πλέον υπάγονται και πρόσωπα που στερούνται πτωχευτικής ικανότητας υπό την έννοια του άρθρου 2 του ν. 3588/2007 (Πτωχευτικός Νόμος). Υπάγονται δηλ. και πρώην έμποροι που κατά το χρόνο υποβολής της αίτησης υπαγωγής έχουν χάσει την πτωχευτική ικανότητα και δεν τελούν υπό πτώχευση.

2. Με το προηγούμενο καθεστώς δεν επιτρεπόταν η ένταξη και ρύθμιση οφειλών που αφορούσαν φόρους ή τέλη προς το Δημόσιο, ΟΤΑ ή Νομικά Πρόσωπα Δημοσίου Δικαίου ή εισφορές προς τους οργανισμούς κοινωνικής ασφάλισης.

    Πλέον υπάγονται και: α) οι βεβαιωμένες οφειλές στη Φορολογική Διοίκηση, σύμφωνα με τον Κώδικα Φορολογικής Διαδικασίας, τον Κώδικα Είσπραξης Δημοσίων Εσόδων και τον Τελωνειακό Κώδικα, όπως έχουν διαμορφωθεί με βάση τις προσαυξήσεις και τους τόκους εκπρόθεσμης καταβολής που τις επιβαρύνουν, β) οι βεβαιωμένες οφειλές προς τους Οργανισμούς Τοπικής Αυτοδιοίκησης α’ και β’ βαθμού και τα νομικά πρόσωπα αυτών, γ) ασφαλιστικές οφειλές προς τους Οργανισμούς Κοινωνικής Ασφάλισης, όπως έχουν διαμορφωθεί με βάση τις προσαυξήσεις και τους τόκους εκπρόθεσμης καταβολής (Τα ως άνω στοιχεία δεν πρέπει όμως να συνιστούν το σύνολο των πιστωτών).

3. Με το προηγούμενο καθεστώς, στοιχεία της αίτησης αποτελούσαν: α) κατάσταση της περιουσίας του οφειλέτη και των κάθε φύσης εισοδημάτων της/του συζύγου, β) κατάσταση πιστωτών και απαιτήσεων κατά κεφάλαιο, τόκους και έξοδα και γ) σχέδιο διευθέτησης οφειλών.

   Πλέον πρέπει να αναφέρονται και η περιουσιακή κατάσταση της/του συζύγου, τυχόν μεταβιβάσεις εμπραγμάτων δικαιωμάτων επί ακινήτων που έλαβαν χώρα την τελευταία τριετία πριν από την ημερομηνία κατάθεσης της αίτησης και αίτημα για τη διαγραφή των χρεών ή σχέδιο διευθέτησης των οφελών.

4. Η αίτηση προς διευκόλυνση του προδικαστικού συμβιβασμού και όχι ως στοιχείο παραδεκτού, προηγουμένως συνοδευόταν από έγγραφα σχετικά με την περιουσία, τα εισοδήματα, τους πιστωτές και τις απαιτήσεις τους και υπεύθυνη δήλωση για την ορθότητα και την πληρότητα των καταστάσεων και για τις μεταβιβάσεις εμπραγμάτων δικαιωμάτων επί ακινήτων που έλαβαν χώρα την τελευταία τριετία. Τα έγγραφα μπορούσαν να υποβάλλονται εντός πέντε εργάσιμων ημερών από την κατάθεση της αίτησης.

   Πλέον η αίτηση πρέπει να συνοδεύεται από α) τα έγγραφα που αφορούν την περιουσιακή και την οικονομική κατάσταση του οφειλέτη και της/του συζύγου, τους πιστωτές και τις απαιτήσεις και β) υπεύθυνη δήλωση όσον αφορά την ορθότητα του περιεχομένου της αίτησης.

5. Η συζήτηση της αίτησης προσδιοριζόταν μέσα σε έξι μήνες από την ημερομηνία κατάθεσης και η ημέρα επικύρωσης κατά την οποία είτε επικυρωνόταν ο προδικαστικός συμβιβασμός είτε συζητούνταν το ενδεχόμενο αίτημα για έκδοση προσωρινής διαταγής υποχρεωτικά 2 μήνες μετά την κατάθεση της αίτησης.

   Πλέον η αίτηση παραλαμβάνεται και πρωτοκολλείται και εντός δύο εργάσιμων ημερών η γραμματεία προβαίνει σε τυπικό έλεγχο ως προς την πληρότητα του περιεχομένου αυτής, των εγγράφων και της καταβολής κάθε προβλεπόμενου τέλους. Αν διαπιστωθεί έλλειψη, η γραμματεία προσκαλεί είτε εγγράφως είτε μέσω τηλεομοιοτυπίας ή ηλεκτρονικού ταχυδρομείου να προβεί στις απαραίτητες διορθώσεις ή συμπληρώσεις εντός 15 ημερών από τη λήψη της σχετικής πρόσκλησης. Αν η προθεσμία παρέλθει άπρακτη τότε ο φάκελος τίθεται στο αρχείο. (Η προθεσμία μπορεί να παραταθεί για 1 μήνα αν αυτό επιβάλλεται από τις συνθήκες και το είδος των στοιχείων που πρέπει να συμπληρωθούν).

   Μετά την ολοκλήρωση της διαδικασίας, την εξασφάλιση της πληρότητας των ως άνω και την πραγματοποίηση των απαιτούμενων διορθώσεων και συμπληρώσεων, προσδιορίζεται υποχρεωτικά η δικάσιμος για τη συζήτηση της αίτησης εντός έξι μηνών από την ημερομηνία ολοκλήρωσης της κατάθεσης. Η ημέρα επικύρωσης προσδιορίζεται υποχρεωτικώς εντός 2 μηνών από την ολοκλήρωση της κατάθεσης.

6. Κατά την ημέρα επικύρωσης, ο οφειλέτης ή όποιος είχε έννομο συμφέρον μπορούσε να ζητήσει από το αρμόδιο δικαστήριο που δίκαζε κατά τη διαδικασία των ασφαλιστικών μέτρων, την αναστολή της εκτελεστικής διαδικασίας κατά του οφειλέτη. Η προσωρινή διαταγή χορηγείτο έως την έκδοση οριστικής απόφασης επί του σχεδίου διευθέτησης εάν είχε πιθανολογηθεί ότι από την εκτέλεση θα επροκαλείτο ουσιώδης βλάβη στα συμφέροντα του αιτούντος κι ότι θα ευδοκιμούσε η αίτηση.

   Πλέον ο Ειρηνοδίκης κατά την ημέρα επικύρωσης αποφασίζει κατόπιν αιτήματος του οφειλέτη, συμπεριλαμβανομένου στην αίτηση πιστωτή ή και αυτεπαγγέλτως για την αναστολή των καταδιωκτικών μέτρων, τη διατήρηση της πραγματικής και νομικής κατάστασης της περιουσίας και το ύψος των μηνιαίων δόσεων. Για τη χορήγηση πιθανολογείται α) το παραδεκτό της αίτησης, β) η πλήρωση των προϋποθέσεων των παρ. 1 και 2 του άρθρου 1, γ) η τήρηση της προδικασίας της παρ. 1 του άρθρου 5, δ) η ανάγκη προστασίας του δικαιώματος στην εξασφάλιση του οποίου αποβλέπει η προσωρινή διαταγή και το επείγον αυτής.

7. Η αναστολή χορηγείτο έως την έκδοση της οριστικής απόφασης επί του σχεδίου διευθέτησης.

   Πλέον η χρονική ισχύς της ανωτέρω προσωρινής διαταγής δεν μπορεί να υπερβαίνει σε διάρκεια τους 6 μήνες, συνυπολογιζόμενης και της περιόδου αναστολής άσκησης των καταδιωκτικών μέτρων, αρχομένης από την ολοκλήρωση της κατάθεσης ή εφόσον η συζήτηση της αίτησης έχει προσδιοριστεί σε βραχύτερο χρόνο έως την ημέρα συζήτησης της αίτησης.

8. Οι μηνιαίες καταβολές από την κατάθεση της αίτησης μέχρι την έκδοση οριστικής απόφασης συνυπολογίζονταν στο χρονικό διάστημα του άρθρου 8 παρ. 2 ή αντίστοιχα του άρθρου 9 παρ. 2.

   Πλέον συνυπολογίζονται στο χρονικό διάστημα καταβολών του άρθρου 8 παρ. 2.

9. Το ποσό των τελευταίων ενήμερων καταβολών έπρεπε να είναι εύλογο με βάση την οικονομική κατάσταση του αιτούντος.                

   Πλέον ο καθορισμός του ύψους των καταβολών θα πρέπει να εξασφαλίζει τη δυνατότητα κάλυψης εύλογων δαπανών διαβίωσης του αιτούντος και των προστατευόμενων μελών της οικογένειας, όπως αυτές εκάστοτε προσδιορίζονται με απόφαση του Κυβερνητικού Συμβουλίου Διαχείρισης Ιδιωτικού Χρέους δυνάμει του ν. 4224/2013 ή μέχρι την έκδοση αυτής όπως αυτές προσδιορίζονται στην Έρευνα Οικονομικών Προϋπολογισμών που διενεργεί κάθε χρόνο η Ελληνική Στατιστική Υπηρεσία και στις οποίες συμπεριλαμβάνονται οι δαπάνες κοινωνικής ασφάλισης που βαρύνουν τον οφειλέτη.

10. Σε περίπτωση υπαίτιας καθυστέρησης καταβολής των δόσεων, για διάστημα μεγαλύτερο των τριών μηνών, εφαρμοζόταν αναλογικά το άρθρο 11 παρ. 2 του ν. 3869/2010. Κάθε κλήτευση πραγματοποιούνταν πριν 15 ημέρες.

   Πλέον σε περίπτωση υπαίτιας καθυστέρησης καταβολής των δόσεων που ορίζονται από τον Ειρηνοδίκη, με συνέπεια το συνολικό ύψος του ποσού σε καθυστέρηση να υπερβαίνει αθροιστικώς την αξία τριών μηνιαίων δόσεων, ο Ειρηνοδίκης ή το κατά περίπτωση Ειρηνοδικείο διατάσσει την ανάκληση της προσωρινής διαταγής με την οποία ορίστηκε η καταβολή των δόσεων ή την ανάκληση κάθε άλλου προληπτικού ή ανασταλτικού μέσου. Η αίτηση του πιστωτή για την ανάκληση κατατίθεται το αργότερο εντός τεσσάρων μηνών από τη δημιουργία του λόγου ανάκλησης. Κάθε κλήτευση πραγματοποιείται πριν από 10 ημέρες.

11. Η αναστολή του άρθρου 6 χορηγείτο μέχρι την έκδοση οριστικής απόφασης επί του σχεδίου διευθέτησης.

   Πλέον χορηγείται για διάστημα που δεν υπερβαίνει τους 6 μήνες ή εφόσον η συζήτηση της κύριας αίτησης έχει προσδιοριστεί σε βραχύτερο χρόνο έως την ημέρα συζήτησης της αίτησης.

12. Ο οφειλέτης υποχρεωνόταν σε καταβολές του άρθρου 8 παρ. 2 για 3 ως 5 έτη.

   Πλέον διατάσσεται η καταβολή δόσεων για διάστημα 3 ετών.

13. Για τη διάσωση της κύριας κατοικίας ίσχυε ό,τι η αντικειμενική αξία της δεν έπρεπε να υπερβαίνει το προβλεπόμενο από τις εκάστοτε ισχύουσες διατάξεις όριο αφορολόγητης απόκτησης κύριας κατοικίας προσαυξημένο κατά 50% (για ένα ζευγάρι το όριο προστασίας ανέρχονταν στο ποσό των 375.000 ευρώ).

   Πλέον λαμβάνονται υπόψη για τη διάσωση της κύριας κατοικίας : α) το μικτό ετήσιο οικογενειακό εισόδημα οφειλέτη, β) η αξία πρώτης κατοικίας, γ) ύψος οφειλών. Το όριο των κριτηρίων θα καθοριστεί με κοινή υπουργική απόφαση.

14. Οι απαιτήσεις των πιστωτών που είχαν εμπράγματη ασφάλεια στο ακίνητο ικανοποιούνταν προνομιακά για τη διάσωση της κύριας κατοικίας.

   Πλέον οι απαιτήσεις των πιστωτών ικανοποιούνται συμμέτρως.

15. Άρθρο 5α.  Πλήρης Διαγραφή Χρέους

   Εισάγεται Ταχεία διαδικασία πλήρους διαγραφής του χρέους.

   Προϋποθέσεις: α) Το σύνολο των οφειλών δεν υπερβαίνει το ποσό των 20.000 ευρώ, β) Μηδενικό εισόδημα, γ) Έλλειψη ακίνητης περιουσίας, δ) Μη μεταβίβαση ή εκποίηση ακίνητης περιουσίας την τελευταία τριετία, ε) Η λοιπή περιουσία δεν υπερβαίνει τα 1.000 ευρώ, στ) Υπήρξε συνεργάσιμος δανειολήπτης, ζ) Μη ύπαρξη εμπραγμάτως ασφαλισμένοι πιστωτές, η) Οι περιλαμβανόμενες στην αίτηση οφειλές αφορούν το σύνολο των υποχρεώσεων του οφειλέτη, θ) Οι περιλαμβανόμενες στην αίτηση οφειλές δεν είναι εξαιρετέες, ι) Όλα τα εισοδήματα καθ’ όλη τη διάρκεια του τελευταίου έτους πριν από την κατάθεση της αίτησης ήταν μηδενικά.

16. Όσοι οφειλέτες έχουν υποβάλει αίτηση του ν. 3869/2010 και κατά το χρόνο έναρξης ισχύος του ν. 4336/2015 η υπόθεσή τους εκκρεμεί για διάστημα άνω των 6 μηνών από την υποβολή της αίτησης, χωρίς να έχει εκδικαστεί ή να έχει επέλθει δικαστικός συμβιβασμός, πρέπει να προσκομίσουν επικαιροποιημένα στοιχεία. Τυχόν παράβαση της διάταξης επιφέρει τις συνέπειες της μη ειλικρινούς δήλωσης.

   Οι οφειλέτες που έχουν υποβάλει αίτηση υπαγωγής στον νόμο και η υπόθεσή τους έχει προσδιοριστεί να συζητηθεί μετά το 2018, υποβάλλουν κλήση εντός 4 μηνών από την έναρξη ισχύος του ν. 4336/2015 για τον επαναπροσδιορισμό της συζήτησης της αίτησης, άλλως αν παρέλθει άπρακτη η προθεσμία, η συζήτηση επαναπροσδιορίζεται αυτεπαγγέλτως από το Δικαστήριο εντός τριετίας.

 

Υπερχρεωμένα Νοικοκυριά - Αναγκαστική Εκτέλεση

Την Τρίτη 10 Φεβρουαρίου 2015 πραγματοποιήθηκε δίωρο σεμινάριο στην αίθουσα εκδηλώσεων ΔΣΑ με θέμα "Υπερχρεωμένα Νοικοκυριά - Αναγκαστική Εκτέλεση". Το σεμινάριο διοργανώθηκε από την ΕΑΝΔΑ με εισηγητή τον δικηγόρο Δημήτριο Λυρίτση, στα πλαίσια των εβδομαδιαίων κύκλων σεμιναρίων της ΕΑΝΔΑ για νέους και ασκούμενους δικηγόρους. 

Photo sem 1

 

Photo sem 3

ΟΙ ΤΡΑΠΕΖΕΣ ΝΟΜΟΘΕΤΟΥΝ, Η ΚΥΒΕΡΝΗΣΗ ΕΚΤΕΛΕΙ

Λίγες σκέψεις για τις επιχειρούμενες αλλαγές του Κ.Πολ.Δ. και τη στάση των θεσμικών μας οργάνων:

1. Με το νομοσχέδιο τροποποιούνται και καταργούνται εκατοντάδες διατάξεις αλλάζοντας συθέμελα τη φιλοσοφία του ισχύοντος Κ.Πολ.Δ.. Είναι προφανές ότι οι αλλαγές αυτές υπηρετούν τον περιορισμό της έννομης προστασίας και δυσχεραίνουν την πρόσβαση των πολιτών στη Δικαιοσύνη.

Οι δε αλλαγές στο Δίκαιο της αναγκαστικής εκτέλεσης είναι «χειρουργικές» υπαγορευμένες απευθείας από την «τραπεζική ακαδημαϊκή διανόηση», που φρόντισε να ισοπεδώσει κάθε έννοια προστασίας ή δικαιώματος του οφειλέτη.

2. Οι επιχειρούμενες αλλαγές καταδεικνύουν μια ιδεοληπτική εμμονή που διαπνέει σήμερα όλο το οικονομικο-πολιτικό σύστημα μας, αυτό του περιορισμού των δικαιωμάτων των πολιτών και τη μετατροπή τους σε άβουλες οντότητες παραγωγής πλούτου και φοροδοσίας.

Η λογική «Πρώτα οι Τράπεζες» και η, σιωπηρή ή μη, αποδοχή της μας καθιστά όλους συνένοχους στη διάλυση του κράτους δικαίου που προασπίζει την ισονομία και την ισοπολιτεία.

3. Στο συγκριτικό δίκαιο δεν συναντάμε πουθενά (ούτε στα πιο βάρβαρα καθεστώτα) ανάλογες ρυθμίσεις με αυτές που προωθούνται στην αναγκαστική εκτέλεση.

4. Εν τάχει οι σημαντικότερες και επιβλαβέστερες κατ’ εμέ αλλαγές στη διαδικασία της αναγκαστικής εκτέλεσης είναι οι ακόλουθες:

Α. Ποσοστικοποίηση των ικανοποιούμενων απαιτήσεων στον πίνακα κατάταξης με σχεδόν κατάργηση του προνομιακού χαρακτήρα των εργατικών απαιτήσεων, αφού για να καταταχθούν προνομιακά θα πρέπει να έχουν προκύψει κατά την τελευταία διετία πριν από τη πτώχευση ή τον αρχικό πλειστηριασμό, περιορισμός ο οποίος δεν υπάρχει σε καμία άλλη απαίτηση.

Προνομιοποιεί εις βάρος των εργατικών απαιτήσεων, των απαιτήσεων του Δημοσίου και των ασφαλιστικών ταμείων τις απαιτήσεις των τραπεζών αντιστρέφοντας την κατανομή του πλειστηριάσματος, που περιέρχεται κατά 65% σε αυτές, 25% στις απαιτήσεις εργαζομένων, Δημοσίου και ασφαλιστικών ταμείων, και κατά 10% στις λοιπές απαιτήσεις.

Β. Για πρώτη φορά στο δικαιϊκό μας σύστημα δίδεται η δυνατότητα της πολλαπλής κατάσχεσης της κινητής και ακίνητης περιουσίας του οφειλέτη και άρα, η ταυτόχρονη διενέργεια πολλαπλών πλειστηριασμών επί του ίδιου πράγματος.

Γ. Οι πλειστηριασμοί θα διενεργούνται στην εμπορική και όχι στην αντικειμενική αξία των ακινήτων σε όφελος των τραπεζών. Βέβαια, ο κάθε πολίτης σε αυτή τη χώρα θα συνεχίζει να πληρώνει τους φόρους ακίνητης περιουσίας υπολογισμένους επί της αντικειμενικής αξίας και ο κάθε οφειλέτης για να προστατεύσει την κύρια κατοικία του με την διαδικασία του Ν. 3869/10 (υπερχρεωμένα νοικοκυριά) θα πληρώνει το 80% της αντικειμενικής και όχι της πολύ μικρότερης πλέον εμπορικής αξίας της.

Δ. Περιορισμός των ενδίκων μέσων κατά των αποφάσεων επί των ανακοπών της εκτέλεσης με δυνατότητα άσκησης μόνο έφεσης και σχεδόν κατάργησης των αιτήσεων αναστολής. Ειδικότερα δε, σε ότι αφορά τις ανακοπές κατά του επισπευδόμενου πλειστηριασμού, αυτές θα δικάζονται με την διαδικασία των ασφαλιστικών μέτρων εκδιδομένων αναιτιολόγητων αποφάσεων.

Ε. Δικαίωμα άμεσης καταγγελίας μισθώσεων, και των επαγγελματικών, από τους υπερθεματιστές και επέλευση συνεπειών εντός διμήνου.

Στ. Καθιέρωση, πλέον, μόνο δύο χρονικών σταδίων για την άσκηση ανακοπής, ένα πριν και ένα μετά τον πλειστηριασμό.

5. Υπάρχει πλειάδα διατάξεων με τις οποίες η κυβέρνηση μετατρέπει το σύστημα απονομής δικαιοσύνης σε εισπρακτικό μηχανισμό διατηρώντας ή και επαυξάνοντας τα παράβολα ως στοιχείο του παραδεκτού ασκήσεως ενδίκου βοηθήματος ή μέσου ενώ, με την υποχρεωτική αναγραφή του ΑΦΜ των διαδίκων στα δικόγραφα διαμορφώνεται η βάση για τον κρατικό ή φορολογικό έλεγχο των πολιτών.

6. Διευρύνει την ευθύνη των δικηγόρων αφού μας καθιστά εσαεί αντίκλητους των εντολέων μας μέχρι την έκδοση αμετάκλητης απόφασης και θεσπίζει προβληματικούς τρόπους γνωστοποιήσεων που εμπεριέχουν σοβαρούς κινδύνους.

7. Τέλος, με την κατάργηση της εμμάρτυρης απόδειξης καταργεί την αμεσότητα της δίκης στην τακτική διαδικασία καθιερώνοντας την δι’ αλληλογραφίας δίκη και καθιστώντας τους δικηγόρους «ταχυδρόμους φακέλων δικογραφίας».

8. Μπροστά σε αυτό τον ορυμαγδό των αλλαγών μένει κανείς άφωνος από τη μονομέρεια και την σκοπούμενη επιλογή τους, που μοναδικό στόχο έχουν όχι την επιτάχυνση της απονομής της δικαιοσύνης αλλά την ισοπέδωση θεμελιωδών δικαιωμάτων του ανθρώπου που επιβάλλονται σε όλα τα επίπεδα από τους θιασώτες των μνημονίων.

9. Οι τραπεζικής εμπνεύσεως αλλαγές του Κ.Πολ.Δ. διαλύουν την Δικαιοσύνη ως θεμέλιο λίθο της κοινωνικής συνοχής, καταργούν το δικαίωμα σε δημόσια ακροαματική διαδικασία ως επιμέρους δικαίωμα της δίκαιης δίκης, γραφειο-κρατικοποιούν την πολιτική δίκη και μετατρέπουν το δίκαιο της αναγκαστικής εκτέλεσης σε όργανο για «fast track» πλειστηριασμούς υπέρ των τραπεζών χωρίς εγγυήσεις και δικαιώματα για τους οφειλέτες.

10. Η αντίδραση του νομικού κόσμου και δη του δικηγορικού σώματος υπήρξε ακαριαία και απολύτως εύστοχη. Σύμπασα η νομική κοινότητα εξέφρασε την αντίθεση της με τις επιχειρούμενες αλλαγές, που μας αιφνιδίασαν τόσο ως προς τον χρόνο που ήρθαν όσο και ως προς το περιεχόμενο τους.

11. Οι δικηγόροι δια των θεσμικών μας οργάνων συμμετείχαμε στον διάλογο για την αναμόρφωση του Κ.Πολ.Δ. (το τελικό κείμενο δεν περιλαμβάνει καμία από τις προτάσεις μας), γιατί είναι προφανές ότι χρειάζεται και βελτιώσεις και επικαιροποίηση. Το ερώτημα είναι προς ποιά κατεύθυνση- εκείνη της εμβάθυνσης των δικαιωμάτων (και των δικονομικών), της διευκόλυνσης της πρόσβασης στη δικαιοσύνη και των οικονομικά ασθενέστερων συμπολιτών μας (κατάργηση παραβόλων κλπ), τον εκσυγχρονισμό των υποδομών, την πρόσληψη γραμματέων, τον διορισμό δικαστών.

12. Ως μέτρο αντίδρασης επιλέχθηκε αρχικά μια προειδοποιητική αποχή από τα καθήκοντα μας, συνέντευξη τύπου με πρόσκληση σε συμμετοχή των εκπροσώπων των Ενώσεων των δικαστικών λειτουργών και των κοινωνικών φορέων για την ανάπτυξη των θέσεών μας, συνάντηση με τις κοινοβουλευτικές ομάδες των κομμάτων και σύγκληση έκτακτης Ολομέλειας των Προέδρων των Δικηγορικών Συλλόγων. Εν συνεχεία, η Ολομέλεια των Προέδρων, μετά από πρόταση του Προέδρου του ΔΣΑ, αποφάσισε τη διενέργεια δημοψηφίσματος σε όλους τους Δικηγορικούς Συλλόγους της χώρας στις 2 και 3 Δεκεμβρίου 2014, για το επίμαχο νομοσχέδιο και την στάση του Δικηγορικού Σώματος καθώς και τη συνέχιση της αποχής των Δικηγόρων από τα καθήκοντά τους, από την Τρίτη 25 Νοεμβρίου 2014 έως και την Παρασκευή 5 Δεκεμβρίου 2014, μέρα κατά την οποία θα συγκληθεί εκ νέου η Ολομέλεια των Προέδρων.

13. Το δε ΔΣ του ΔΣΑ, συνεδριάζοντας για να επικυρώσει τις αποφάσεις της ολομέλειας, αποφάσισε κατά πλειοψηφία να μειώσει κατά δύο τις μέρες της αποχής, με αποτέλεσμα επί διήμερο να μην ασχολούμαστε με την ουσία της υποθέσεως (βλ. αλλαγές ΚΠολΔ και οι επιπτώσεις τους στην κοινωνία και τους δικηγόρους) αλλά με τον τύπο (δύο περισσότερες ή λιγότερες μέρες αποχής) και να εμφανιζόμαστε ως διασπαστές του μετώπου. Υπήρξε εμμονή στις τυπικολογίες και αδυναμία κατανόησης της ανάγκης για ενότητα του δικηγορικού σώματος. Ήταν έλλειψη συνδικαλιστικής αντίληψης; Ήταν, μήπως, ενστικτώδης αντίδραση αυτοπροστασίας ορισμένων; Ας όψεται. Προσωπικά μου αρκεί η σθεναρή, αταλάντευτη και καθαρή θέση του Προέδρου, που δεν προσβάλλει την «κοινή λογική». Μία θέση με αφετήρια παραδοχή ότι τα προβλήματα είναι κοινά και την κρίσιμη στιγμή της μάχης πρέπει ο καθένας με τη στάση του να ενώνει και όχι να διχάζει και κυρίως να ενώνει με πράξεις ουσίας και όχι να διχάζει με πυροτεχνήματα τυπικότητας.

14. Σήμερα η προσπάθειά μας δεν αφορά κάποια «κλαδική» διεκδίκηση αλλά την προάσπιση των δικαιωμάτων των πολιτών και εν τέλει της Δημοκρατίας. Σε αυτή την προσπάθεια το δικηγορικό σώμα πρέπει να πορευθεί με μια φωνή, ενωμένο χωρίς αστερίσκους και μεμψιμοιρίες, σεβόμενοι όλοι τις αποφάσεις της Ολομέλειας (αν δεν μας αρέσει η ποσοτική εκπροσώπηση, την ευκαιρία την χάσαμε στην τελευταία τροποποίηση του Κώδικα Δικηγόρων. Ας ζητήσουμε στο μέλλον τη θέσπιση της Συνέλευσης των δικηγορικών συλλόγων ως οιονεί τριτοβάθμιο όργανο, στο οποίο θα συμμετέχουν αναλογικά οι δικηγορικοί σύλλογοι). Από την προσφυγή στην αμεσοδημοκρατική διαδικασία κανείς δεν έχει να φοβηθεί τίποτε και όλοι πρέπει να πάρουμε θέση.

15. Χρειαζόμαστε ένα νέο, σύγχρονο και σταθερό Κ.Πολ.Δ. που θα κατοχυρώνει ίσα δικαιώματα στους διαδίκους, θα εισάγει τις νέες τεχνολογίες, θα υποχρεώνει την καθαρογραφή και την αιτιολόγηση των αποφάσεων, θα ενισχύει την εμμάρτυρη απόδειξη, θα καταργήσει την παρωχημένη εγγραφή στο πινάκιο, θα ενισχύσει την προφορικότητα της διαδικασίας και θα παρέχει εγγυήσεις στη διαδικασία της αναγκαστικής εκτέλεσης.

Το ερώτημα είναι ένα, είναι καθαρό και το μήνυμα που θα εκπέμψουμε ως αποτέλεσμα των αποφάσεων μας, θα πρέπει να είναι εκκωφαντικό:

«Ή με τους τραπεζίτες ή με τους πολίτες».

Αθήνα, 24 Νοεμβρίου 2014
Δημήτριος Α. Λυρίτσης
Δικηγόρος Αθηνών

 

ΔΙΑΓΡΑΦΗ ΧΡΕΟΥΣ 560.000 ΕΥΡΩ 

ΣΗΜΑΝΤΙΚΗ ΔΙΚΑΣΤΙΚΗ ΑΠΟΦΑΣΗ ΓΙΑ ΤΑ ΥΠΕΡΧΡΕΩΜΕΝΑ ΝΟΙΚΟΚΥΡΙΑ

ΤΟ ΕΙΡΗΝΟΔΙΚΕΙΟ ΔΡΑΜΑΣ ΔΙΕΓΡΑΨΕ 560.000 ΕΥΡΩ ΧΡΕΟΣ

Το Δικηγορικό μας Γραφείο είχε την τιμή στο παρελθόν να εκπροσωπήσει τον οφειλέτη - δανειολήπτη στην υπόθεση για την οποία εκδόθηκε η πρώτη πανελλαδικά θετική απόφαση, που αφορά τον νόμο Κατσέλη περί υπερχρεωμένων νοικοκυριών (βλ. υπ΄ αριθ.15/φ1/2011 απόφαση Ειρηνοδικείου Αθηνών), με την οποία ενέταξε τον αιτούντα δανειολήπτη στις ευεργετικές διατάξεις του Νόμου, απαλλάσσοντας τον από την υποχρέωση καταβολής στις Τράπεζες ενός υπέρογκου ποσού για τις δανειακές του υποχρεώσεις.

Λίαν προσφάτως, σημειώθηκε άλλη μια σημαντική δικαστική επιτυχία από το γραφείο μας, αφού εκδόθηκε η υπ΄ αριθ. 81/2013 απόφαση του Ειρηνοδικείου Δράμας με την οποία ρυθμίζονται οι οφειλές του αιτούντος οφειλέτη προς τις τράπεζες με την υποχρέωση καταβολής μηνιαίως του ποσού των 110 ευρώ για 4 χρόνια και απαλλαγή από το υπόλοιπο του χρέους του που ανέρχονταν στο συνολικό ποσό των 566.140,91 ευρώ.

Συγκεκριμένα, ο αιτών – συνταξιούχος σήμερα, είχε αναλάβει κατά το παρελθόν από διάφορα τραπεζικά ιδρύματα δάνεια που το υπόλοιπο τους ανέρχονταν κατά την άσκηση της αιτήσεως ενώπιον του αρμοδίου Δικαστηρίου σε 566.140,91 ευρώ. Τα δάνεια αφορούσαν εν μέρει τη χρηματοδότηση της δραστηριότητας του (εκμετάλλευση υπεραστικού λεωφορείου – ΚΤΕΛ), πλην, όμως, ο οφειλέτης λόγω της οικονομικής κρίσης, της σημαντικής μείωσης των μερισμάτων – κερδών του, της αύξησης της τιμής του πετρελαίου και των ληστρικών επιτοκίων της τράπεζας, αναγκάστηκε να διακόψει τη δραστηριότητα του.

Το δικαστήριο αναγνωρίζοντας την ανυπαίτια περιέλευση του σε μόνιμη αδυναμία πληρωμής των ληξιπρόθεσμων οφειλών του, του επιδίκασε την καταβολή μηνιαίας δόσης προς τους πιστωτές του 110 ευρώ επί 4 χρόνια, ήτοι 110 ευρώ x 48 μήνες = 5.280 ευρώ και απαλλαγή από το υπόλοιπο του χρέους του, δηλ. ποσού (566.140,91 – 5.280) = 560.860,91 ευρώ.

Το Ειρηνοδικείο Δράμας, λοιπόν, διέγραψε από το χρέος υπερχρεωμένου οφειλέτη το ιλιγγιώδες ποσό των 560.860,91 ευρώ. Δηλαδή, διέγραψε το 99% του συνολικού του χρέους προς τις τράπεζες.

Πάντως, τόσο η ως άνω απόφαση καθώς και πλήθος άλλων θετικών δικαστικών αποφάσεων ανά τη χώρα, αποτελούν πηγή αισιοδοξίας στους χαλεπούς καιρούς που ζούμε, συμμορφούμενες πλήρως με τον σκοπό του Νόμου που είναι η εξασφάλιση ενός αξιοπρεπούς επιπέδου διαβίωσης των υπερχρεωμένων συμπολιτών μας. Αποτελούν, όμως, και μια ηχηρή απάντηση σε όλους εκείνους που το τελευταίο διάστημα επικρίνουν με σφοδρότητα το Ν. 3869/2010 και τα θετικά του αποτελέσματα για το κοινωνικό σύνολο.

 

Η ΠΡΩΤΗ ΑΠΟΦΑΣΗ

Απόφαση υπ'αριθμ 15/Φ1/2011

Η πρώτη θετική δικαστική απόφαση για τα υπερχρεωμένα νοικοκυριά

15/Φ1/2011 Η πρώτη θετική δικαστική απόφαση για τα υπερχρεωμένα νοικοκυριά

Νόμος 3869/2010

Ρύθμιση των οφειλών υπερχρεωμένων φυσικών προσώπων και άλλες διατάξειςυπερχρεωμένα νοικοκυριά 3869-2010

Νόμος 4346/2015

Τροποποίηση διατάξεων του Ν.3869/2010 και προστασία
κύριας κατοικίας

nomos-3869-2010