Κείμενο άρθρου:
Η τοποθέτηση του υπουργού Οικονομικών σχετικά με την απόφαση της Ολομέλειας του Αρείου Πάγου της 6/2026 για τα δάνεια που υπάγονται στον νόμο Κατσέλη είναι «βαθιά προβληματική, πολιτικά και θεσμικά» σημειώνει ο παραστάς δικηγόρος στη δίκη, Δημήτριος Λυρίτσης.
«Ο υπουργός Οικονομικών, αναφερόμενος στην πρόσφατη απόφαση της Ολομέλειας του Αρείου Πάγου για τον ν. 3869/2010, δήλωσε: «Οι υπηρεσίες του ΥΠΟΙΚ μελετούν την απόφαση, δεν παράγει αυτόματα αποτελέσματα για το σύνολο. Διεκδικούμε την ισορροπία: από τη μια η προστασία των πολιτών και από την άλλη η ευστάθεια του συστήματος και η προστασία του δημοσίου συμφέροντος. Θα αναζητηθεί η χρυσή τομή ανάμεσα στα δύο και αναλόγως θα κρίνουμε την παρέμβασή μας» αναφέρει χαρακτηρικτιρικά και προσθέτει πως «η δήλωση αυτή είναι βαθιά προβληματική, πολιτικά και θεσμικά».
Στην ανάρτησή του εξηγεί τους λόγους.
1. «Η Ολομέλεια του Αρείου Πάγου δεν εξέδωσε γνωμοδότηση προς διαβούλευση με τους servicers και τα funds. Εξέδωσε δικαστική απόφαση. Και η απόφαση είναι απολύτως σαφής, ο νόμιμος τρόπος εκτοκισμού των αποφάσεων του ν. 3869/2010 είναι επί της μηνιαίας δόσης και όχι επί του συνολικού κεφαλαίου.
2. Δεν υπάρχει εδώ καμία «χρυσή τομή» να αναζητηθεί. Δεν υπάρχει ισορροπία ανάμεσα στη νομιμότητα και στην παραβίασή της. Δεν υπάρχει ενδιάμεση λύση ανάμεσα σε μια καθαρή απόφαση της Πλήρους Ολομέλειας του Αρείου Πάγου και στην προσπάθεια των πιστωτών να περιορίσουν τις συνέπειές της.
3. Η κυβέρνηση καλείται να εγγυηθεί την πλήρη, καθολική και άμεση εφαρμογή της και όχι να προστατεύσει τα funds από μια δυσμενή γι’ αυτά δικαστική κρίση.
4. Αλήθεια, πού ήταν η αγωνία για «ισορροπία» όταν οι δανειολήπτες πρόσφατα ηττήθηκαν στην Ολομέλεια του Αρείου Πάγου για τη νομιμοποίηση των funds και των servicers να διενεργούν πλειστηριασμούς με βάση τον νόμο του 2003 για τις τιτλοποιήσεις; Πού ήταν τότε η ανάγκη προστασίας των πολιτών; Πού ήταν τότε το δημόσιο συμφέρον; Πού ήταν τότε η «χρυσή τομή»; Τότε η κυβέρνηση στάθηκε αταλάντευτα στην πλευρά των funds. Τους έδωσε θεσμική κάλυψη, τους άνοιξε τον δρόμο των πλειστηριασμών, τους προστάτευσε πολιτικά και νομοθετικά. Τώρα που τα funds έχασαν κατά κράτος στην Ολομέλεια, ο Υπουργός εμφανίζεται ως προστάτης ενός συστήματος που ζητά να μην εφαρμόσει πλήρως μια απόφαση που δεν το συμφέρει.
5. Η ΟλΑΠ 6/2026 δεν χρειάζεται πολιτική διαμεσολάβηση. Χρειάζεται εφαρμογή. Η απόφαση δεν δημιουργεί νέο κανόνα για το μέλλον. Αποκαθιστά τον νόμιμο τρόπο εφαρμογής των δικαστικών αποφάσεων του ν. 3869/2010. Ο εκτοκισμός επί της δόσης ήταν εξαρχής ο ορθός τρόπος εκτοκισμού. Συνεπώς, η συμμόρφωση δεν μπορεί να περιοριστεί επιλεκτικά, ούτε να εξαρτηθεί από τις αντοχές των servicers ή τις επιπτώσεις στις τιτλοποιήσεις.
6. Το δημόσιο συμφέρον δεν ταυτίζεται με την ευστάθεια των ισολογισμών των funds. Δημόσιο συμφέρον είναι η εφαρμογή των δικαστικών αποφάσεων. Είναι η προστασία της πρώτης κατοικίας. Είναι η αποκατάσταση της νομιμότητας. Είναι η αποτροπή νέας ταλαιπωρίας για χιλιάδες δανειολήπτες που δικαιώθηκαν.
7. Η κυβέρνηση έχει θεσμική, πολιτική και κοινωνική υποχρέωση να απαιτήσει από τράπεζες, funds και servicers καθολική συμμόρφωση, επανεκκαθάριση των ρυθμίσεων, διόρθωση των δόσεων, αντιλογισμό των παράνομων χρεώσεων και εφαρμογή της απόφασης σε όλες τις αντίστοιχες περιπτώσεις» αναφέρει ξεκάθαρα ο Δημήτριος Λυρίτσης, παραστάς δικηγόρος στη δίκη της ΟλΑΠ και μέλος του ΔΣ του ΔΣΑ.